Tijdrit

TijdritAngela Stegeman
ISBN 978-90-8660-433-3
Prijs € 17,95
Verschijnt voorjaar 2021

Susanne de Jonghe mag als enige vrouw starten in de tijdrit van de Tour de France. Na het winnen van een YouTube-wedstrijd wordt zij opgenomen in het team van een van Nederlands beste tijdrijders: Scott Peeters. Deze valt als een blok voor de snelle amateur, maar wil haar liever haten. Susanne probeerde het leven te redden van zijn vriendin, maar faalde. Sindsdien doet hij er alles aan om haar te vermijden. Het lot brengt hen echter samen, hoewel geholpen door een ploegleider met een dubbele agenda. Beiden proberen in deze Ronde van Frankrijk het leven letterlijk weer op de rit te krijgen, maar het verleden is sneller dan zij en haalt hen genadeloos hard in.
Tijdrit is een feelgood roman dat gaat over geluk, hoop, verdriet, angst en liefde. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van de Tour de France.

Dan voel ik me ineens zo moe. Zo allesoverheersend doodmoe. Op televisie vragen de presentatoren zich af waarom ik het gedaan heb en dat antwoord is helemaal niet zo moeilijk als zij denken. Ik deed wat ik moest doen om Marlon te redden. Ik heb daar later heel veel over nagedacht en wist lange tijd zeker dat ik daar was om haar te redden. Waarom lukte het dan niet? Ik lag boven op haar, mijn schouderblad ter hoogte van haar hoofd. Achteraf gezien had ik niet beter kunnen liggen en toch ging die kogel precies zo dat hij in haar hoofd terechtkwam. Een paar millimeter meer en de uitkomst was heel anders geweest.
Verdomme!
Ik wrijf over mijn schouder, het doet pijn. Ik schraap mijn keel en wil beginnen met praten. Het lukt niet. Ik schraap nogmaals mijn keel en kijk naar Scott. Met een kleine beweging van zijn hoofd maakt hij kenbaar dat ik niets moet zeggen. De wanhoop straalt van zijn gezicht af, maar ik ben zo klaar met zwijgen.
‘Waarom praat je er niet over, Scott? Waarom verzwijg je het zo wanhopig?’
Het is vals van me, ik weet het. Vooral nu er anderen bij staan, die alles kunnen horen.
Hij heft zijn hand naar me op, smeekt me met zijn ogen niets te zeggen, maar het maakt nu niet meer uit. Jasper hoeft hem alleen maar het artikel te laten zien en hij weet dat er al heel veel mensen zijn die precies weten wie hij is.
‘Wat, of wie, is het toch dat je laat zwijgen? Hield je dan niet zoveel van haar als zij van jou hield?’
Je gaat te ver, Suus.
Ik zie hem ineenkrimpen en ik voel gal omhoogkomen.
‘Waarom heb je het niet zelf verteld? Nu moet iedereen het lezen in een artikel dat zo verrekte goed geschreven is dat je het niet kunt ontkennen.’
Hij trekt nog bleker weg en ik heb met hem te doen. Iedereen is muisstil.
Je straft hem.
‘Ze heeft me nooit je naam verteld, maar ze hield zo intens veel van jou. Ze was trots op je. Ze hoefde me niet te vertellen wie je was of wat je deed, ik hoorde het in de verhalen die ze vertelde. De manier hoe ze over je sprak. Haar toekomstplannen. Ze zat boordevol plannen, Scott, ondanks die verschrikkelijke ziekte van haar.’

1. Tijdrit speelt zich af tegen de achtergrond van de Tour de France. Hoofdpersoon Susanne is de enige vrouw die in de tijdrit mag starten. Heb je zelf ervaring met wielrennen?
Tijdrit speelt zich inderdaad af tegen de achtergrond van de Tour de France, niet geheel toevallig mijn favoriete wielerronde van het jaar. Ik begon met het schrijven van Tijdrit in 2016, maar heb het grootste gedeelte van het boek geschreven in 2017. Om mijn verhaal diepgang te geven en de verhaallijn te bedenken had ik inspiratie nodig en dat lukte het beste op de racefiets. Ik moest (op sportief vlak) voelen wat mijn vrouwelijke hoofdpersonage voelde en in dat jaar trapte ik een paar duizend kilometer weg.
Ik ken de Ronde van Frankrijk alleen van televisie. Ik ben nooit naar Frankrijk geweest om te kijken en de enige profwielerwedstrijd die ik ooit heb gezien is de tijdrit van de Giro d’Italia in Apeldoorn in 2016. Ik vond het magisch om te zien en wist: hier moet ik over schrijven. Toch wist ik ook meteen dat ik niet een standaard wielerboek zou schrijven; waarin 90% van het verhaal over het fietsen zelf zou gaan. In die zin kun je deze wielerroman niet vergelijken met de bestaande wielerromans (geschreven door mannen), omdat de nadruk echt ligt op liefde. Het was me meteen duidelijk dat mijn vrouwelijke hoofdpersonage zou starten in een tijdrit in de TDF, maar het schrijfproces was best lastig omdat er in het echt geen vrouwen starten. Dat heeft heel lang mijn schrijfproces gestagneerd. Uiteindelijk vond ik een plausibele reden, maar het heeft me vele nachten wakker gehouden en pas in de allerlaatste (correctiefase) was ik tevreden.
Het schrijven van dit boek, met een zeer grote hoofdrol voor een vrouwelijke, amateur wielrenner, voelde als noodzaak. In die tijd viel het me namelijk op hoe weinig aandacht er was voor het professioneel vrouwenwielrennen. Daarnaast merkte ik ook dat er op televisie – en in mijn omgeving – nogal lacherig werd gedaan over het niveau van de vrouwen. Zij werden continu vergeleken met de mannen en ik vroeg me af waarom het juist in zo’n mooie sport op die manier moet. Het frustreerde me nogal.

2. De meeste mensen kennen de Tour de France alleen van de ritten op televisie. Heb je veel research gedaan naar de omstandigheden van de wielrenners tijdens rond de Tour de France?
Ik heb in 2016 de hele TDF, de Olympische Spelen (wielrennen) en een deel van de Ronde van Spanje gekeken. In 2017 heb ik 90% van de wielerwedstrijden, etappes en dagkoersen gekeken en daar heel veel informatie uitgehaald. Ook YouTube heeft me goed op weg geholpen. Daarnaast heb ik talloze boeken gelezen over wielrennen, biografieën verslonden en honderden artikelen gelezen over wielrennen. Het is helaas niet hetzelfde als leven in de buik van het peloton of het van dichtbij meemaken, maar dat heeft me niet weerhouden om door te schrijven.

3. Je vorige roman was een luchtige chicklit. Valt dit boek in dezelfde categorie? Heb je een speciale voorkeur voor dit (sub)genre?
Ik zou dit boek zelf niet vergelijken met een chicklit. Het is wat mij betreft echt een ander genre. Waar ik de chicklit vrij luchtig heb gehouden, ben ik met Tijdrit veel verder de diepte ingegaan wat betreft emoties en levensomstandigheden. De personages zijn ook ouder en hebben veel heftiger dingen meegemaakt. Toen ik met Pumps, pillen en popcorn begon (in 2011) keek ik heel anders tegen het leven aan en was ik zelf ook begin dertig. Nu ik de veertig voorbij ben kan ik mezelf niet zo goed meer identificeren met die leeftijd en leefstijl. Tijdrit gaat emotioneel veel dieper; heeft te maken met verdriet, hoop, angst, liefde en het zo goed mogelijk je leven weer oppakken wanneer je alles bent kwijtgeraakt waar je van houdt.

4. Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten? Ben je bezig met een volgend boek?
In 2019 ben ik begonnen met de eerste hoofstukken van Wegkapitein – het vervolg op Tijdrit. De planning is dat het een wielerserie wordt van zes boeken, maar door COVID heb ik helaas niet veel mogelijkheden gehad om verder te schrijven. Wegkapitein behoeft namelijk nog veel meer research dan Tijdrit, dat was voor mij niet mogelijk. Daarbij was het een heel vreemd wielerjaar. Beide keren lockdown met de kinderen 24 uur per dag thuis heeft te veel energie van me gevraagd. Ik heb de ziekte ME/CVS, dus ik stond ’s ochtends vaak al in de min voor wat betreft energie. Ik moest kiezen hoe ik mijn dagen zou vullen en helpen met thuisonderwijs kreeg voorrang op het schrijven van een nieuw boek. Daarnaast zijn we in september 2020 van Arnhem naar Huissen verhuisd en dat kostte ook de nodige energie. Gelukkig levert hier wonen ook veel energie op, dus ben ik sinds begin maart begonnen aan een nieuwe roman.
Ik merkte heel sterk dat COVID meerdere kanten heeft en de continue stroom aan negatieve reacties en posts op FB en IG heeft iets in me heeft losgemaakt. Daarom heb ik besloten voorrang te geven aan een boek waarin een gezin op meerdere manieren te maken krijg met alle regels die ons land hen opleggen.
Zo is de man des huizes zijn horecaonderneming kwijtgeraakt en is hij boos, gefrustreerd en fel tegen de regels van Rutte en consorten. Zijn vrouw is IC-verpleegkundige en ziet al een jaar met lede ogen aan hoe patiënten onder haar handen overlijden. Hun kinderen hebben elk op hun eigen manier te maken met thuisonderwijs en het gebrek aan vrienden ontmoeten. De een vind het prima, de ander ziet het leven daardoor niet meer zitten. Drie van hen hebben te maken met de steeds groter wordende frustratie van hun vader en de razernij die erbij komt kijken. De vierde weet niet wat ze eraan moet doen en heeft te maken met haar eigen problemen buitenshuis.
Ik wilde alles wat me in deze periode raakt verwoorden op papier. Overigens zit daar geen enkel biografisch tintje aan. Ik ben nog maar net begonnen, maar kijk er nu al naar uit om het verder te verwerken. Het is vooral fijn dat er veel minder research voor gedaan hoeft te worden.

Recensie op The New Royalty World

Het verhaal is pakkend, zeker als je als lezer een beetje thuis bent in de sport wielrennen. Termen en bekende renners komen voorbij. Een feest van de herkenning. Je merkt ook wel dat de auteur betrokken is bij de sport. De schrijfwijze van de auteur is vlot. Het verhaal wordt verteld uit twee perspectieven : Suzanne en Scott. Zo krijgen we een goed beeld van beide personages, die goed uitgewerkt zijn. Je krijgt als lezer een band met ze en je voelt met hun verdriet en pijn mee.

Samengevat : Een heerlijk feelgood roman, met de spanning van de boeiende sport wielrennen. Een niet alledaags verhaal, sport en een roman. Maar in dit geval is het uitstekend gelukt. Als je eenmaal in het boek begonnen bent, wil je het niet meer wegleggen. Nieuwsgierig naar de sport en hoe het Suzanne en Scott uiteindelijk vergaat, lees je lekker door. Boek is een aanrader!

Geschreven door Elma Bruin