Laat maar!

Laat maar!Suzanne Peters
ISBN 978-90-8660-358-9
Prijs € 16,95
Verschijnt april 2018

Nicole’s leven gaat precies zoals ze het voor ogen heeft. Ze heeft een prachtig huis, een goede carrière en een relatie met haar droomman. Als hij haar ook nog ten huwelijk vraagt, bevindt ze zich in de zevende hemel. Totdat haar leven in één klap veranderd. Nicole moet leren omgaan met haar nieuwe situatie. Hoewel de mensen in haar omgeving haar steunen, wil ze vooral met rust gelaten worden. Lukt het haar om opnieuw gelukkig te worden?

Laat maar! is een zelfstandig te lezen vervolg op Reken Maar! en heeft als als thema’s rouwverwerking en biseksualiteit.

"Gaaf hè?" riep Rens, die al boven op de richel bij de rest van de groep stond. Nicole greep een stuk rots vast en keek omhoog. De adrenaline gierde door haar lijf. Ze merkte dat ze opeens vele malen sterker was dan ze had verwacht en ze kon zichzelf gemakkelijker omhoog trekken dan ze "Het is fantastisch!" bevestigde ze. Ze wilde niet zeggen dat ze het allemaal toch wat spannend vond. Niet omdat ze Rens een verkeerd beeld wilde geven, maar vooral omdat ze wist dat als ze uit zou spreken dat ze het eng vond, het allemaal vele malen heftiger zou zijn. Dan lag de focus opeens op de angst en niet op de pracht. "Het uitzicht is hier ook geweldig!" zei Rens. "Ik kijk zo, als ik boven ben!" Ze voelde hoe haar voet niet helemaal stabiel op het uitstekende stukje rots stond en daarom schoof ze die wat meer naar links. Dat voelde al beter.

1. Laat maar! is een zelfstandig te lezen vervolg op Reken maar! Kun je uitleggen op welke manier het een vervolg is? Welke hoofdpersonen en verhaallijnen zien we terug?
We maken in 'Laat maar' kennis met Nicole en Rens. Rens is de broer van Quinten, die in het boek 'Reken Maar' juist de hoofdrol vormt. Een belangrijke gebeurtenis aan het einde van het boek 'Reken maar' is de basis voor het verhaal 'Laat Maar'. Ik kan hier vanwege de spoilers niet te diep op ingaan.

2. Laat maar! heeft als thema's rouwverwerking en biseksualiteit. Toch is het een 'Relax Roman'. Waarom kies je voor die combinatie en hoe vind je de balans tussen dit soort zware thema's en het feelgood gevoel?
Ik zorg ervoor dat mijn boeken altijd luchtig te lezen zijn, ondanks het thema. Ook vind ik het erg belangrijk dat het boek een goede afloop heeft, zodat je het na het lezen van het verhaal met een opgeluchte zucht het boek weer dicht kunt slaan.

3. Je kiest altijd voor actuele thema's in je boeken. Hoe kies je die onderwerpen? En begint een boek met een keuze voor zo'n thema of voeg je die bewust aan een verhaalidee toe?
Het zijn bijna altijd onderwerpen die ik interessant vind of waar ik wat meer over wil weten. Ik vind het leuk om te schrijven over dingen die spelen. Daarnaast vind ik het belangrijk om te laten zien dat de wereld divers is. Vaak begint het wel met een thema, maar het kan ook anders werken. Voor mijn boek 'Daar zijn vrienden voor' wilde ik een keer geen actueel thema gebruiken. En tijdens het schrijven, kwam er opeens toch een thema in.

4. Je hebt ooit gezegd dat bij jou ieder boek op de een of andere manier een link heeft met de Verenigde Staten. Waarom doe je dat? En is dat in dit boek ook zo?
Ja! In elke roman zit tenminste een kleine verwijzing naar de Verenigde Staten. Soms is de verwijzing zo klein dat hij amper opvalt, de andere keren is het veel duidelijker. In 'Laat Maar' is de verwijzing niet te missen. Nicole en Rens zijn namelijk in het begin van het boek aan het klimmen in Yosemite National Park. Ik heb zelf een enorme Amerika-passie en ik vond het vooral leuk om er altijd iets van in te stoppen, verder heeft het niet echt een betekenis.

5. Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten? Ben je bezig met een volgend boek?
Het volgende boek wordt 'Verborgen verhaal', over een auteur, een geadopteerd kind en over diversiteit in boeken. Verder ben ik nog met wat andere schrijfprojecten bezig, waar ik nog niet veel over kan zeggen.

Recensie op Hebban.nl

Suzanne Peters’ schrijfstijl kenmerkt zich door eenvoud. Met simpele bewoording laat ze zien waar het op staat. Geen poespas. Dit maakt de boeken van Peters toegankelijk voor een breed publiek. Toch is het duidelijk dat er erg veel aandacht aan de details wordt besteed, zonder daar de nadruk op te leggen. Het is die juiste dosering tussen details en recht voor z’n raap zeggen waar het op staat, waar de kracht van Peters ligt.

Net als in haar eerdere romans behandelt Peters een aantal maatschappelijke thema’s op subtiele wijze. Moeiteloos weeft ze deze onderwerpen in het verhaal zonder te klinken als een informatiefolder. Ditmaal gaat het om biseksualiteit en rouwverwerking. Beide onderwerpen komen erg dichtbij voor Nicole. Haar sympathieke karakter maakt haar het ideale personage en haar machteloosheid dringt diep door tot de lezer. Dat geldt ook voor haar andere gevoelens. Peters weet hoe ze recht moet doen aan alle emoties die voorbijkomen en dat zal de lezer zeker waarderen.

Met haar heldere schrijfstijl en realistische personages speelt Peters in op het empathisch vermogen van de lezer. De keuzes die gemaakt worden voelen logisch en oprecht aan. Nergens worden dingen uitvergroot voor een dramatisch effect. Daarmee bewijst Peters maar weer dat ook de kleinere verhalen groots en meeslepend kunnen zijn.

Het verhaal zit over het algemeen erg goed in elkaar, toch is er een klein minpuntje: de herhaling van sommige gebeurtenissen. Zo vindt een gesprek tussen Nicole en haar moeder later in het boek voor een tweede keer plaats, vrijwel identiek. Toch is Nicole opnieuw verbaasd door de bekentenissen die haar moeder tijdens het gesprek doet. Los daarvan is het geheel erg krachtig, waardoor dit kleine foutje al gauw vergeven is.

Geschreven door Eline Huls


Recensie op Hanneke Tinor-Centi

De boeken van Peters kenmerken zich door een zoetgevooisde toon en vrij eenvoudige schrijfstijl. Toch staan haar boeken garant voor een paar uur heerlijk ontspannen en wegdromen.

“Haar hartslag ging als een razende tekeer. Hier was duidelijk iets aan de hand. Zo had ze hem nog nooit gehoord. Ze deed wat hij vroeg en ze merkte dat haar benen trilden.”

Peters ziet kans haar personages op een dusdanige wijze te presenteren dat je met hen meeleeft en dat maakt het lezen al de moeite waard. Het zijn weliswaar geen literaire hoogstandjes, maar dat hoeft niet elk boek tenslotte te zijn.

“Er werd aangebeld en met een zucht stond ze op. Ze had de laatste tijd al vaker buren op de stoep gehad en iedere keer wanneer de deurbel ging, voelde ze zich er ongemakkelijk bij. Ze wilde niet met iedereen praten over hoe erg het alleemaal was. Ze wilde op haar plekje op de bank blijven zitten.”

In ‘Laat maar!’ verwerkt Peters op een zeer toegankelijke wijze de thema’s rouwverwerking en biseksualiteit waarmee dit boek zich onderscheidt van het standaard feelgood-verhaal.

Door haar toegankelijke wijze van schrijven en het feit dat de auteur hoogdravende taal vermijdt, zijn haar boeken geschikt voor een breed publiek. Zo zullen veel vrouwen (ja, ik meen dat het overgrote deel van de lezers uit vrouwen zal bestaan) zich herkennen in het feit dat het hoofdpersonage de rouwperiode waar zij voor komt te staan, bij voorkeur in eenzaamheid beleeft.

De redactie heeft overigens wel een paar dingen over het hoofd gezien, hetgeen een extra redactieronde voor een volgende druk, verstandig maakt.

Geschreven door Hanneke Tinor-Centi


Lezers-recensie op Hebban

Een verademing, in de positiefste zin van het woord: dat was mijn eerste reactie tijdens en na het lezen van Laat Maar!, een verhaal uit de vlotte pen van Suzanne Peters. De (bij)personages omarmden mij stuk voor stuk, het verhaal dreef van de pagina's naar mij toe en benam me her en der de adem. Het kwam zeer menselijk over, emoties vloeiden door mijn lijf en zetten mij aan het denken. Het was zo herkenbaar, zo uit het leven gegrepen, maar vooral zo écht.

Het verhaal gaat grotendeels over de rouwverwerking en vergeving die Nicole voor zichzelf probeert uit te zoeken en voor zichzelf probeert te houden, omdat zij ervan overtuigd is dat zij het zelf kan. Ze heeft rust nodig, ze heeft het nodig om alles voor haarzelf op een rijtje te zetten en zelf hier een weg in zien te vinden. Ik vond dit een heel sterk punt, zeker omtrent een zwaarder onderwerp als dit: iedereen verwerkt dingen op een eigen manier. De één heeft het liefst mensen om zich heen, wilt zich uiten door er vooral over te praten, schrijft het desnoods op; de ander heeft de stilte in zijn of haar wereld nodig om eruit te komen. De bedoelingen van de mensen in de nabije omgeving kunnen nog zo goed bedoeld zijn, maar zoals Nicole voor haar eigen verwerking strijdt, vond ik heel mooi om te zien. (Al deed het mij af en toe ook een beetje pijn, maar ik wist dat ze sterk genoeg was. Ze was en bleef de sterke Nicole die ze was, zoals ik haar had leren kennen zeg maar, want naast het bittere gedeelte van de verwerking lees je ook over de mooie momenten die zij diep in haar hart koestert en die haar de kracht geven die ze zoekt. Het enige wat ze nog nodig heeft, is het vertrouwen terugvinden in de wereld, maar vooral weer in zichzelf na deze -letterlijk en figuurlijk- enorme klap die haar wereld op z'n kop zet.)

Maar Suzanne Peters zou geen feelgood-romanschrijfster zijn, als ze er, naast een donkerder/moeilijker onderwerp, ook niet wat liefde in zou laten stromen. En de liefde in dit verhaal vond en vind ik prachtig omschreven. Nicole heeft er nooit echt een probleem van gemaakt dat ze, naast haar relatie met haar vriend/verloofde Rens, ook op vrouwen valt. Hij liet haar al zien dat dat helemaal niet erg was, dat ze mocht zijn wie ze was en mocht voelen wat ze voelde (en dat hij niet zo'n standaard man was met de cliché-opmerkingen... Er mogen er wat mij betreft zeker meer zijn van Rens!). Maar zodra Lydia in haar gezichtsveld verschijnt via haar werk, en de vriendschappelijke band tussen de twee jonge vrouwen zich begint te ontwikkelen tot meer, met alle vlinders en onzekerheid eromheen, is het net alsof het gewoon zo hoort, alsof het altijd al zo is geweest. Dat je gevoelens mag en kan hebben voor een persoon, ongeacht het geslacht. En zo hoort het toch eigenlijk ook? Suzanne Peters heeft dit zo ontzettend makkelijk, goed en vooral fijn opgeschreven! Het voelde niet alsof er een vorm van diversiteit in gestopt was, onder het mom 'dat moet nu eenmaal tegenwoordig', maar het verhaal ging alleen maar over liefde voor en tussen personen. Laat Maar! gaat over zoveel vormen van liefde, dat je er als lezer nog over nadenkt, zelfs al heb je de laatste pagina omgeslagen en is er geen letter meer te vinden. Love is all you need, in zowel moeilijke als goede tijden. En misschien is dat wel het mooiste wat er is.

5 sterren

Geschreven door Lisanne Ortsen


Biblion-recensie op Bol.com

Nicole is dolgelukkig met haar vriend Rens. Tijdens een mooie reis in Amerika vraagt hij haar ten huwelijk en ze kan hierdoor haar geluk niet op. Vol enthousiasme start ze met de voorbereidingen van de bruiloft, tot een noodlottig ongeluk haar leven in elkaar doet storten. Een makkelijk lezende roman met sympathieke, herkenbare hoofdpersonages. De auteur (1985) slaagt erin om een zwaar thema als rouwverwerking op een toegankelijke manier op papier te zetten. Aan de hand van flashbacks leert de lezer de hoofdpersonages nog beter kennen. Vervolg op 'Reken maar!'.

Geschreven door Daniela Koeleman


Recensie op Hebban

Hoewel het thema rouw en verlies constant aanwezig blijft tot aan het eind, slaagt Peters erin om een feelgoodverhaal te schrijven waar de tegenstellingen liefde en dood dicht bij elkaar liggen. Het boek leest heerlijk en vlot weg en de schrijfstijl is prettig. Ik geef dit boek 4,5 ster!

Geschreven door Lisanne Ortsen


Recensie op Hebban

Een belangrijk thema in dit nieuwe boek van Suzanne Peters is rouwverwerking. Het laat zien hoe moeilijk het is voor een persoon die plotseling alleen achterblijft en hoe die daar mee omgaat. De impact van het onverwachte overlijden van een dierbare is goed uitgewerkt en ook de reacties en invloeden van familie en vrienden komen aan bod. Dat het een lang proces is, is duidelijk, maar het maakt het eerste deel van het boek wel zwaar en melancholisch. Suzanne Peters is een schrijfster van feelgood romans en als lezer vraag je jezelf af in hoeverre deze roman nog onder die noemer valt te plaatsen. Maar over de helft van het boek wordt het minder somber.

Hoofdpersoon Nicole pakt haar leven weer op, mede dankzij een baas die weet wat ze kan en vermoed dat een nieuwe opdracht haar aandacht zal afleiden van de situatie waarin ze is beland. En dat klopt. Haar opdrachtgever Lydia blijkt een open persoon te zijn en Nicole kan haar verhaal bij haar kwijt. De samenwerking loopt meer dan goed en er ontstaat een vriendschap. Door deze tweede verhaallijn heen blijft ook de rouwverwerking lopen en geeft zo een compleet beeld van een lange periode na een heftige gebeurtenis. Ook komt aan bod wat het doet voor anderen, familie en vrienden en hoe daarmee wordt omgegaan.

De hoofdstukken van nu worden afgewisseld met het verhaal van Nicole en Rens van zes jaar geleden. Toen maakten ze ook al een moeilijke periode door. Het terugdenken aan die periode helpt Nicole om in het nu keuzes te maken over haar veranderende leven.

Laat maar! is een bijzondere roman met een sterke boodschap, "Het leven gaat door" hoe moeilijk dat ook is en hoe onmogelijk dat ook lijkt. Gecombineerd met diversiteit in de vorm van biseksualiteit is het weer een roman zoals Suzanne Peters ze schrijft, een vlot te lezen roman met niet alledaagse onderwerpen maar dat je wel met een goed gevoel dichtslaat.

Geschreven door Marieke Scheers