Smoesjes

Het is vandaag vijf maanden geleden dat mijn ex-man B. mij aan de kant zette. Gewoon van het een op het andere moment deelde hij mij mee dat hij wilde scheiden. Ik zou te volgzaam zijn; ik zou geen eigen mening hebben; en ik kon niet meer meepraten over het nieuws. Ik besteedde geen aandacht meer aan mijn uiterlijk, had nooit meer wat interessants te vertellen en was altijd moe. O ja, hij vond ook dat ik alleen maar met onze meiden bezig was en hem meer als een meubelstuk zag.
Dit is slechts een gedeelte van de lijst verwijten die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Pas op het einde van het ‘slecht nieuws’ gesprek vertelde hij dat hij verliefd was geworden op een collega. Uiteraard een sprankelende jonge meid van 26 jaar – zó cliché – die wel een eigen mening heeft, veel aan uiterlijke verzorging doet, het heerlijk vindt om te discussiëren over de politieke problemen in Nederland en nooit moe is. En hij rommelde al vier maanden met haar, om het maar even netjes te houden.
Ik kan je verzekeren dat ik op dat moment wel een eigen mening had en gooide hem per direct het huis uit. Maar zodra hij zijn koffer had gepakt en bij zijn ‘sprankelende, sexy’ jonge collega was ingetrokken, daarna met de scheidingspapieren langs kwam én een omgangsregeling wilde voor de meiden, verdween ik in een diep dal met stront – ook al zo cliché. Ik moest opeens een andere woonruimte gaan zoeken, meer gaan werken en mijn dochters om het andere weekend meegeven aan B. en zijn sprankelende M..
Ik dacht echt dat ik nooit meer uit mijn dip zou komen. Ik kon alleen maar huilen, voelde me een nietsnut en totaal overbodig. Mijn dochters, Lisa en Sophie, waren ook nog eens dol op M. waardoor ik alleen maar verder zakte in de stront. Ik had moeite met het vinden van meer werk en moeite om mijn draai te vinden in mijn nieuwe, kleine poppenhuis. Daarnaast voelde ik me ontzettend eenzaam, ondanks de aanloop van mijn twee vriendinnen en mijn zus.
Totdat ik op een morgen wakker werd en cliché nummer drie zijn intrede deed. Ik zou me niet langer meer laten kisten. Vandaag was de dag dat ik alles anders zou gaan doen. Ik besloot te gaan voor een metamorfose. En niet alleen van uiterlijk. B. zou ik eens laten zien dat ik wel degelijk een eigen mening heb, dat ik super energiek kan zijn en wel degelijk nieuws kijk en luister. Ik zou ook gaan sprankelen en sexy worden en hij zou zijn ogen uit zijn kop gaan janken van ellende als hij erachter zou komen wat hij had laten lopen.

Recensie chicklit.nl

Hoofdpersoon Karin van vierendertig wordt door haar man aan de kant gezet na een huwelijk van vijftien jaar voor een jonge meid van zesentwintig. Haar wereld staat op zijn kop, maar Karin heeft geen zin om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze doet mee aan een columnwedstrijd, wint deze en gaat anoniem (onder de schuilnaam Mara) schrijven voor het blad NOSTYLE. Gevaarlijk is wel dat ze schrijft over iedereen die haar lief is en zeker geen blad voor haar mond neemt. In één week tijd ontmoet ze twee heel leuke mannen met wie ze uiteindelijk een aantal maanden date. Ook hier schrijft ze over in haar columns en de lezeressen van het blad krijgen alle smeuïge details te lezen. Niemand, behalve Isabel, de zus van Karin, weet dat Karin anoniem voor NOSTYLE schrijft en het wordt steeds moeilijker om smoesjes te verzinnen tegenover haar omgeving, die een beetje argwaan lijkt te krijgen. Niet veel later komt uit dat Karin de columnist is en dit voorspelt niet veel goeds voor Karin.
Smoesjes is een typische chicklit en door de makkelijke schrijfstijl van Astrid Krijgsman leest het boek snel weg. Tevens is het een verhaal wat iedere vrouw zou kunnen overkomen en dat maakt het ook leuk(er) om te lezen. Bijna ieder hoofdstuk begint met een column van Karin, of eindigt ermee, en hierdoor staan enkele gebeurtenissen dubbel geschreven. Kan storend zijn, maar dit gebeurt lang niet in elk hoofdstuk dus persoonlijk stoorde ik mij hier niet aan. Tijdens het lezen begon ik mezelf af te vragen of ik net zoals Karin zou reageren op bepaalde situaties. Hier en daar lijk ik wel een beetje op de hoofdpersoon en ook dat maakt het voor mij interessant om te lezen. Smoesjes is een heerlijke chicklit voor de ontspanning welke je op een druilerige zondag zo hebt uitgelezen. Deze debuutroman van Astrid Krijgsman wordt door mij in ieder geval al goed ontvangen.

Door Annika Niessen op Chicklit

 

Recensie NBD/Biblion 

Net gescheiden probeert Karin haar leven weer in balans te krijgen. Haar grote passie is schrijven. Ze wint een wedstrijd en wordt columniste en undercoverjournaliste bij een groot Nederlands tijdschrift. Haar columns schrijft ze anoniem. Ze vertelt alles: over haar ex en zijn nieuwe vriendin, haar kinderen, haar vriendinnen en hun problemen, en haar geheim, haar twee nieuwe minnaars. Ze kan niet kiezen: de twee mannen zijn heel verschillend, de een is een oudere wereldwijze levensgenieter, de andere een jonge en aanhankelijke sportliefhebber. Ook op haar ex probeert ze nog indruk te maken. De column van Karin wordt een grote hype. Met creatieve uitvluchten probeert ze haar identiteit geheim te houden, maar de spanning loopt steeds verder op. Een eigentijdse chicklit met goede aspecten (originele invalshoeken) en mindere momenten (soms verzandt het verhaal enigszins in details). De plot is sterk en de ontknoping wordt met flair gebracht. Normale druk. - Laurina van den Nieuwendijk