Loopbaan begonnen op Patholodisch-Anatomisch Laboratorium, waar fascinatie voor onnatuurlijke doodsoorzaken begonnen is getrouwd en gewoond in USA, België, Engeland, Zeeland.
Zolang ik mij kan herinneren altijd geschreven, eerste lange verhaal op twaalfjarige leeftijd, kom uit schrijvende familie, twee van mijn drie kinderen schrijven ook.
Interview met Agathe Wurth naar aanleiding van De verschijning
Spelen alle verhalen zich af in Rotterdam? Wat heb je met deze stad, behalve dat je er al een aantal jaren woont?
Alle verhalen spelen zich af in Rotterdam, zelfs in mijn eigen straat en flatgebouw. Dat was wel een beetje eng, maar de buurt is daardoor heel herkenbaar. Bovendien mocht ik enkele malen met de plaatselijke politie mee tijdens hun surveillanceritten, ben als zogenaamde 'arrestant' geboeid mee naar het hoofdbureau gesleept en merkte dat iedereen heel graag over zijn/haar vak wilde praten. Fantastische bronnen van informatie, ik kreeg rondleidingen en demonstraties en raakte bevriend met ze. Dus prachtige inspiratiebronnen binnen handbereik.
Door je werk in een pathologisch-anatomisch laboratorium raakte je geïnteresseerd in onnatuurlijke doodsoorzaken. Wanneer, wat voor werk deed je daar en vanwaar die interesse?
Ik heb toen ik een jaar of twintig was in een pathologisch-anatomisch lab gewerkt, verbonden aan een streekziekenhuis. Er was toen nog geen opleiding voor en je leerde al doende. Het stelde niet zo erg veel voor, ik heb echt niemand zelf opengesneden of zo. Het was gewoon erg interessant werk en het komt in een biografie natuurlijk veel intrigerender over dan: 'ze las in haar jeugd Agathe Christie'.
Kun je ook uitleggen wat de invloed van dit werk op je nieuwste boek is?
Het is niet in het bijzonder van invloed op dit boek of op de vorige twee. De daar opgedane kennis en de interesse die voor dit onderwerp gebleven is, wordt in zijn algemeenheid natuurlijk wel verwerkt. Er speelt altijd een forensisch patholoog een (kleine) rol in mijn verhalen, omdat er lijken te onderzoeken zijn.
Waarom ben je gaan schrijven?
Ik heb altijd geschreven en was van plan ooit eens een boek te gaan schrijven. Daar is het gewoon niet eerder van gekomen. In dat opzicht ben ik wel een laatbloeier. Maar door het vele verhuizen en wonen in het buitenland heb ik duizenden brieven over onze belevenissen geschreven. Ik had een 10 voor het opstel op mijn eindexamen Nederlands.
Mijn moeder schreef ook zo. Ze was journaliste en schreef columns in het Haarlems Dagblad. Ze is jammer genoeg nogal jong gestorven. Mijn dochter schreef soaps en columns in Viva. Op een dag moest ik ook maar eens wat publicabels gaan schrijven, vond iedereen.
Op je cv staat dat je parttime schrijfster bent. Doe je momenteel ook nog ander werk dan?
Nu, na mijn derde boek voel ik me eigenlijk pas een echte schrijver. Ik ben erg betrokken bij het werk van mijn man, ook zijn zakelijke partner, en dat vergt veel tijd en aandacht. Meestal schrijf ik als we heerlijk een paar weken in Frankrijk zitten en in het weekend of een beetje tussendoor. Vandaar 'parttime'.
Je hebt gewoond in USA, België, Engeland, Zeeland. Wat was daar de oorzaak van en waar vond je het ’t prettigst? En hoe kwam je in Rotterdam terecht, waar je blijkbaar honkvast bent geworden?
De meeste verhuizingen, vooral die naar het buitenland, waren het gevolg van veranderingen van de werkkring van mijn echtgenoot. In Zeeland zijn we begonnen en privé vaak weer teruggekomen als het niet zo praktisch was om met het hele gezin nog eens van land te veranderen in verband met scholen van de kinderen en zo. We zijn ook een paar keer gewoon voor ons plezier verhuisd, wat niet iedereen zich kan voorstellen. Toen mijn man zich zakelijk in Rotterdam vestigde en de kinderen het huis uit waren, ben ik met hem meegegaan, nu alweer zo'n jaar of twintig geleden. Echt Rotterdams voel ik me niet, maar we wonen aan de Maasboulevard met fantastisch uitzicht op de Nieuwe Maas en ik voel me hier prima thuis, met vrienden over de hele wereld om mee in contact te blijven.
Ik heb me trouwens overal snel thuis gevoeld en me vol overgave in het lokale leven gestort en ontzettend veel leuke dingen in mijn leven gedaan, die ik vast misgelopen zou zijn als ik mijn hele leven in een Nederlands dorp had doorgebracht. Maar Rotterdam is een leuke plaats om misdaden te verzinnen.