Wilma Hollander, auteur en vertaalster van romantische boeken, woont al enige jaren op het Griekse schiereiland Pilion. Haar eigen levenservaringen als stewardess, toeristisch medewerkster, dagbladcorrespondente en linedance-instructrice vormen een dankbare bron van inspiratie voor de eigentijdse liefdesromans die ze met veel plezier schrijft op haar met druivenranken begroeide terras.
Leest u het interview met deze charmante schrijfster naar aanleiding van haar nieuwste boek Vlinders op de vensterbank.
Wat hebt u precies met Griekenland?
Wonen in Pilion past bij mij. Het is er lekker warm, niets loopt zoals het zou moeten lopen, ik hou van de vrijheid en de ruimte die je hier nog hebt, en natuurlijk vormen de mooie stranden, groene bergen en eeuwenoude cultuur een perfecte omgeving om romantische verhalen te schrijven.
Hoe bevalt het u om op zo’n lange afstand voor een Nederlandse uitgeverij te werken?
Ik geloof niet dat de afstand veel uitmaakt. Contacten met de uitgeverij verlopen bijna altijd via de e-mail of telefoon, of je nu in Nederland of ergens anders woont. Wel fijn is dat we anderhalf jaar geleden in Pilion eindelijk ook ADSL hebben gekregen, dat werkt iets prettiger dan de inbel-verbinding die we daarvoor hadden. Het ondertekenen van het eerste contract heeft trouwens wel in Pilion plaatsgevonden, dus er was alle gelegenheid om elkaar persoonlijk te leren kennen.
Hoe overbrugt u de afstand met boekpresentaties en signeersessies?
Twee maanden na het verschijnen van mijn eerste roman Onder de Griekse zon heb ik een drieweekse promotietour door Nederland gemaakt. Dat was erg leuk om te doen. De tour werd geopend met een officiële boekpresentatie bij boekhandel Aart Pontier in mijn geboortestad Vlaardingen, daarna ben ik het land ingetrokken. Ik heb diverse interviews gedaan voor radio en televisie, lezingen en signeersessies gegeven in bibliotheken en theaterzalen, en zelfs een van de avonden afgesloten met een zeer geslaagde workshop Grieks dansen.
Natuurlijk is signeren niet zo makkelijk omdat ik hier woon en niet zo vaak naar Nederland ga, maar door mijn romans en de promotietour heb ik al veel mensen enthousiast kunnen maken voor een vakantie in Pilion. Ik heb hier in de tavernes al heel wat handtekeningen mogen uitdelen aan lezeressen die hun exemplaar speciaal daarvoor hadden meegebracht. Hele leuke signeersessies zijn dat altijd, met veel gelach, tsipouro en mézedes (kleine Griekse hapjes), en interessante gesprekken. Ik heb er zeker een aantal waardevolle vriendschappen aan overgehouden!
Wat vindt u het leukst aan schrijven?
De hoge toppen en diepe dalen. Een roman schrijven is ploegen, zwoegen, doorschrijven, herschrijven, twijfelen, wanhopen… En het wordt niet makkelijker naarmate je meer boeken op je naam hebt staan. Het is een proces dat je bij iedere roman opnieuw moet doorlopen. Wat wel helpt, is dat je dan inmiddels weet dat die diepe dalen erbij horen. Dat het een kwestie is van doorzetten tot je - pats, boem - ineens met een sneltreinvaart de laatste hoofdstukken ingaat om vervolgens hijgend en uitgeput op de top - het eind van het verhaal dat je ‘moest’ vertellen - aan te komen. Het is eigenlijk net als met sporten. Je moet eerst flink afzien, maar het heerlijke ontspannen en tevreden gevoel dat je daarna hebt, zorgt ervoor dat je iedere keer opnieuw toch maar weer naar die sportschool gaat. Of die nieuwe roman schrijft...
Hoe komt u aan het onderwerp van Vlinders op de vensterbank? Waardoor hebt u u laten inspireren?
Vlinders worden ook wel eens ‘boodschappers van gene zijde’ genoemd. Ik vind dat een mooie en ja, ook troostrijke gedachte. Toeval of niet, maar ik heb zelf een aantal malen op emotionele momenten een vlinder zien opduiken die er op dat tijdstip of die plek helemaal niet had moeten zijn.
Mijn hoofdpersoon Mette is een vrij nuchter type, en ik vond het interessant om juist haar te confronteren met een aantal onverklaarbare zaken ‘van gene zijde’. Ondanks het wat zware onderwerp is het toch gewoon een luchtig, lekker te lezen verhaal geworden, net als mijn voorgaande romans. Maar dat er ‘meer is tussen hemel en aarde...’ zoals Shakespeare lang geleden al zei, ja, daarvan ben ik wel overtuigd.
Kunnen we nog meer boeken over Griekenland verwachten of hebt u nu uw hart aan Frankrijk verloren, het land waar dit verhaal zich grotendeels afspeelt?
De ‘Onder de Griekse zon’-serie bestaat uit vier op zichzelf staande verhalen. Het vierde en laatste deel zal in de loop van 2012 verschijnen, en ja, ik denk dat Griekenland daarin zeker weer een rol zal gaan spelen. Het zou leuk zijn om de vier vriendinnen uit het eerste deel nog één keer bij elkaar te brengen om te zien hoe het hen is vergaan na die gedenkwaardige vakantie in Pilion. Daar ben ik namelijk zelf wel erg nieuwsgierig naar, en uit de reacties die ik van de lezers krijg, maak ik op dat ik niet de enige ben. En hoe mooi ik Ierland (Dans der liefde) en Frankrijk (Vlinders op de vensterbank) ook vind, Pilion is en blijft natuurlijk mijn grote liefde!
Komt er nog een vervolg op deze serie?
Ik denk het wel. Leven op een romantische plek als Pilion is voor mij een onuitputtelijke bron van inspiratie. Ik hoop dat er de komende jaren nog vele boeken, verhalen en columns uit mijn pen zullen vloeien, want uit de mooie en vaak ontroerende reacties van mijn lezers weet ik dat ik daarmee een heleboel mensen iedere keer opnieuw weer een groot plezier doe. En is dat niet het mooiste compliment dat je als schrijfster kunt krijgen?